Πιθανόν κάποιοι να πιστεύουν ότι ο Νίκος Μπελογιάννης υπήρξε απλά ένα σύμβολο, ένας ήρωας, ένα θύμα κορυφαίο της υποταγής της χώρας στην Αγγλοκρατία και Αμερικανοκρατία.

Για όσους δεν γνωρίζουν την άλλη διάσταση του Μπελογιάννη, αυτήν του πραγματικού διανοούμενου, αντιγράφουμε την περιγραφή της «ευγενούς δράσης» των ξένων, την εποχή του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη. Λες και ζει σήμερα ο Νίκος και εξιστορεί τα του… μνημονίου, αυτά που ήδη γνωρίσαμε και αυτά που… μέλλεται να υποστούμε!

Τελικά, τα μεγάλα πνεύματα ζουν πράγματι αιώνια. Ο Μπελογιάννης δεν μένει αθάνατος μόνο λόγω της άναδρης εκτέλεσής του, αλλά και λόγω του σπινθηροβόλου πνεύματός του:

«Διαπραγματεύσεις, νόμοι και συμφωνίες, όλα μπήκαν στην υπηρεσία του ίδιου σκοπού: πώς να πάρουν οι τοκογλύφοι τα λεφτά τους. (…) Τους παραχωρήσαμε, λοιπόν, τα μονοπώλια στο αλάτι, τα τσιγαρόχαρτα, τα σπίρτα, τις τράπουλες, το πετρέλαιο και τη σμύριδα της Νάξου. Τους δώσαμε τον φόρο του καπνού, του χαρτοσήμου και τα έσοδα του τελωνείου του Πειραιά. Ακόμα τους παραδώσαμε ρεζέρβα τα τελωνεία της Πάτρας, της Κέρκυρας, του Βόλου και του Λαυρίου και για μας δεν απόμεινε τίποτε άλλο, από το μαγείρεμα καινούριων φορολογικών νομοσχεδίων για να αποπληρώσουμε τα έσοδα που χάσαμε»!

Χρήστος Φωτιάδης