Πολλοί φίλοι και γνωστοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο δεν εξεγείρεται και πάλι ο ελληνικός λαός, που σπρώχνεται κάτω απ’ τα όρια –όχι της φτώχειας, αλλά– της επιβίωσης. Άλλοι το αποδίδουν στην έλλειψη εναλλακτικών λύσεων, άλλοι στο βόλεμα τόσων δεκαετιών κι άλλοι στην αποτυχία ηγετικών φυσιογνωμιών, που θα «μας πάρουν απ’ το χέρι». Σωστά όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη. Είναι πράγματι πολλοί οι λόγοι αυτής της σαστιμάρας, αυτής της σιωπηρής διαμαρτυρίας, της «επικίνδυνης βουβαμάρας», που όμως θυμίζει τη γαλήνη πριν τη μεγάλη καταιγίδα.

Οι μελλοντικοί ιστορικοί, σε συνεργασία με ψυχολόγους, είναι βέβαιον ότι θα περιλάβουν έναν ακόμη λόγο, για την ύπαρξη αυτού του παράδοξου «κενού αντιδράσεων». Είναι το λεγόμενο «Σύνδρομο της Στοκχόλμης», που βρίσκει την ολόπλευρη εφαρμογή του στην τρέχουσα «αιχμαλωσία» της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων. Το «δίλημμα» είναι: «ευρώ με φτωχοποίηση ή δραχμή με επιστροφή στο ’50;». Έτσι, τουλάχιστον, το παρουσιάζουν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ κι οι συνεργαζόμενοι πολιτικοί με το ΔΝΤ, περιλαμβανομένου και του… «ανώτατου άρχοντα». Η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική, αλλά είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να την διακρίνουν…

Εγκλωβισμένοι στο ιδιόμορφο «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» οι αιφνιδιασμένοι Έλληνες αισθάνονται περίπου… ευγνώμονες, που βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι (όπως, αίφνης, ο Παπαδήμος!), για να διαχειριστούν τη μιζέρια μας και να αναζητήσουν τον… «πάτο του βαρελιού»! Τι κι αν όλοι οι διαχειριστές ενεργούν για λογαριασμό των «δανειστών μας», καταστρέφοντας κάθε μέρα κι ένα τμήμα της συνεκτικότητας αυτής της χώρας;

Έμφοβοι οι περισσότεροι, μήπως «φύγουμε απ’ το ευρώ», έστω κι αν… δεν έχουν ούτε ένα ευρώ στην άκρη, συμμετέχουν στη φαρσοκωμωδία χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν…

«Ερωτευμένοι» με τους δεσμοφύλακες, δήμιους και βιαστές τους, «ανησυχούν» μήπως και χάσουν ακόμη περισσότερα από τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει, ξεχνούν βέβαια, ότι η αγωνία τους για ότι υλικό μπορούν να διασώσουν τους οδηγεί στην οριστική απώλεια του σημαντικότερου μη υλικού αγαθού: της αξιοπρέπειας!

Προέλευση & ερμηνεία του όρου

Ήταν 23 Αυγούστου 1973 στη Στοκχόλμη, όταν δυο πρώην κατάδικοι, οπλισμένοι, όρμησαν μέσα σε τράπεζα, φωνάζοντας «Το πάρτι έχει μόλις ξεκινήσει». Κράτησαν σε αιχμαλωσία τέσσερις ομήρους, τρεις άνδρες και μια γυναίκα σ' ένα σκοτεινό υπόγειο για 131 ολόκληρες ώρες –δηλαδή γύρω στις πεντέμισι μέρες– μέχρι να επέμβει η αστυνομία.

Το δεδομένο που τράβηξε το διεθνές επιστημονικό -και όχι μόνο- ενδιαφέρον σ’αυτή την υπόθεση ήταν αυτό που αποκαλύφθηκε μετά τη σύλληψη των δραστών, από τις συνεντεύξεις και τις πράξεις των θυμάτων της απαγωγής. Οι τελευταίοι δήλωναν ότι χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν το γιατί, ένοιωθαν μια βαθιά έλξη και ταύτιση με τους απαγωγείς τους, ενώ ταυτόχρονα φοβούνταν αυτούς που προσπαθούσαν να τους σώσουν. Κατ΄ακρίβεια μάλιστα, βοήθησαν τους δράστες να αντισταθούν στη σύλληψη, ενώ αργότερα δεν δίστασαν να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα τους! Τα άτομα αυτά περιήλθαν -όπως γνωρίζουμε τώρα- σε μια πολύ ιδιαίτερη ψυχολογική κατάσταση που διαμορφώνεται υπό κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες, η οποία ονομάστηκε «Σύνδρομο της Στοκχόλμης».

Ο όρος «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Σουηδό ψυχίατρο και εγκληματολόγο Nils Bejerot, ο οποίος είχε αναλάβει να βοηθήσει την αστυνομία στο πιο πάνω περιστατικό. Απο τότε έχει μελετηθεί από πολλούς επιστήμονες από τον χώρο της ψυχιατρικής και της ψυχολογίας και έχουν βρεθεί πολλά ανάλογα περιστατικά.