Διατρέχοντας κάποιος προς τα πίσω την αρθρογραφία της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ σχετικά με το θέμα των εργαζομένων στον Δήμο Αμαρουσίου δεν μπορεί παρά να μελαγχολήσει. Κι αυτό όχι τόσο με την επιβεβαίωση των γραφομένων, αλλά με την άφθαστη υποκρισία όσων χειρίστηκαν το εξαιρετικά ευαίσθητο αυτό ζήτημα, αλλά και με την ευπιστία όσων έσπευδαν να χειροκροτήσουν τις όποιες αποφάσεις της δημοτικής αρχής που -υποτίθεται- θα έλυναν άπαξ το πρόβλημα του πλεονάζοντος προσωπικού.

Του Θάνου Σταθόπουλου

Φευ! Ο χρόνος έρχεται, για άλλη μια φορά, να «ξεγυμνώσει τον βασιλιά» και να επιβεβαιώσει ότι η συλλογική μνήμη έχει «κοντά ποδάρια». Η τελική... έξοδος 60 εργαζομένων από τον πολυσυζητημένο Οργανισμό Εργασίας του Δήμου Αμαρουσίου, προκειμένου ο τελευταίος να τεθεί σε πλήρη εκκαθάριση, αποδεικνύει ότι αφ’ ενός οι «λεονταρισμοί» της δημοτικής αρχής δεν παράγουν παρά πρόσκαιρες εντυπώσεις και αφ’ ετέρου οι... εμμονές ορισμένων παρατάξεων της μειοψηφίας δεν μπορούν να φέρουν ανατροπή των δυσάρεστων εξελίξεων στον εργασιακό τομέα.

Και δυστυχώς, οι παραπάνω απασχολούμενοι δεν ήταν ούτε οι πρώτοι, ούτε και οι τελευταίοι που θα βρεθούν, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη οικονομική συγκυρία, εκτός της αγοράς εργασίας. Τα όσα διαδραματίζονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των αιθουσών, όπου συνεδριάζουν οι «μνημονιακοί» εταίροι, τίποτε αισιόδοξο δεν προοιωνίζονται για το εργασιακό μέλλον και στον τομέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Θα μπορούσε, άραγε, να είναι διαφορετική η εξέλιξη για τον Δήμο Αμαρουσίου και τους απασχολούμενους σε αυτόν; Ευθύνεται, άραγε, αποκλειστικά η δημοτική αρχή για το γεγονός ότι αναγκάζεται να «δείξει την πόρτα» σε ανθρώπους που δύσκολα θα βρουν από εδώ και στο εξής κάποια εργασία, για να εξασφαλίσουν το ψωμί των οικογενειών τους;

Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Πολύ νωρίς, ο γράφων τη στήλη προειδοποιούσε ότι οι πανηγυρισμοί των εργαζομένων για την παραμονή τους στον Δήμο, ως αποτέλεσμα των «αποφασιστικών» κινήσεων της δημοτικής αρχής, θα «ξεφούσκωναν» γρήγορα, υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που καταδείκνυε περίτρανα ότι ο υπερ-χρεωμένος Δήμος μας δεν θα μπορούσε να διασφαλίσει εργασία σε όλους τους απασχολούμενούς του, ούτε καν να διεκδικήσει κάτι τέτοιο από την κεντρική διοίκηση, πόσω μάλλον από τους «τροϊκανούς» εντολοδόχους.

Άρα, ως έναν βαθμό, τα «χέρια» της δημοτικής αρχής ήταν δεμένα. Κι εδώ έγκειται η δική της ευθύνη. Δηλαδή, ότι ενώ ήξερε πολύ καλά ότι δεν θα μπορέσει να κρατήσει όλους τους εργαζόμενους στον Δήμο, παρ’ όλα αυτά συντηρούσε ψεύτικες ελπίδες, προφανώς για να μεταθέσει το πολιτικό κόστος που θα είχαν οι αναγκαστικές επιλογές που, αργά ή γρήγορα, θα έκανε.

Από κοντά, η μειοψηφία, με τα ανεδαφικά «όλοι στον Δήμο ή όλοι στον δρόμο» και «μονιμοποίηση εδώ και τώρα όλων των συμβασιούχων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις», ουσιαστικά ακύρωναν οποιαδήποτε προοπτική διαλόγου και διάσωσης όσων θέσεων εργασίας μπορούσαν να διασωθούν. Και τώρα, επιζητά άλλη μια συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο για το θέμα των εργαζομένων, άραγε γιατί; Για να ακούσουμε μερικά ακόμη επαναστατικά «μανιφέστα», που ούτε τα άδεια πιάτα γεμίζουν, ούτε τις θέσεις εργασίας διασφαλίζουν;

Μήπως ήρθε η ώρα, έστω και τώρα, να προσέλθουν στο Δημοτικό Συμβούλιο με κάποια εναλλακτική λύση, που τουλάχιστον να συμβάλλει στην ανακούφιση όσων βρέθηκαν και θα βρεθούν χωρίς μεροκάματο; Μήπως, διοίκηση και μειοψηφία θα πρέπει να αντιληφθούν ότι τα κομματικά ακροατήρια άδειασαν από «πελάτες», γιατί οι τελευταίοι ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν τρόπους να συντηρηθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους;

Αλλά ακόμη κι αν οι παραπάνω δεν έχουν καταφέρει ούτε σήμερα, την ύστατη στιγμή, να συνειδητοποιήσουν ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού»  και όχι «τέχνη παραμυθιάσματος των πολιτών», ας τους το δώσουν να το καταλάβουν τα ίδια τα «θύματά» τους. Όπως αυτά αναγκάστηκαν να «προσγειωθούν» στη σκληρή πραγματικότητα, ας «προσγειώσουν» αντιστοίχως και όλους εκείνους που τους διαβεβαίωναν, ως άλλοι ψευδο-Θόδωροι, ότι «η υπόθεσή σας ετελείωσε!».

Ίσως είναι μοναδική ευκαιρία, χωρίς φωνές και χωρίς χειροκροτήματα, να κάνουν τους συμβούλους που θα έχουν απέναντί τους να αναλάβουν πραγματικά τις ευθύνες τους. Με τη δυναμική και πολυπρόσωπη παρουσία τους στο Συμβούλιο και με απόλυτη -και για τούτο βροντερή- σιωπή μπορεί να πετύχουν περισσότερα από όσα θα τους προσέφερε ένα ακόμη θορυβώδες show. Αρκεί να κοιτούν με ανοιχτά μάτια και ν’ ακούν με ορθάνοιχτα αυτιά τα όσα κάθε σύμβουλος θα πει για το θέμα τους. Κι αναλόγως να πράξουν στις επόμενες εκλογές...